't Boerke, Ponypraat

Deze pagina heet voortaan dierenpraat, want er zijn nog veel meer dieren die iets te vertellen hebben. De ponypraatjes staan natuurlijk ook nog op de pagina en wel onder de nieuwe dierenpraatjes.

We beginnen met Rocco, de grijze Roodstaartpapagaai (15 juni 2008):

Hallo,
ik ben Rocco, de papagaai en ik ben 16 jaar oud. Ik woon sinds 2005 op de boerderij en heb het er erg naar mijn zin.

Omdat ik een papagaai ben kan ik ook heel goed mensen nadoen. Zo kan ik bijvoorbeeld het clublied van Feyenoord fluiten en ook nog een hele hoop woorden zoals: koekje, kusje en kiekeboe. Ook kan ik heel hard lachen vooral als er iemand iets heel stoms doet.

Weet je, wat ik nou helemaal leuk vind? Als ze mijn kooi aan het schoonmaken zijn, mag ik soms even uit mijn kooi en dan ga ik lekker boven op de kooi zitten en meestal krijg ik dan ook nog een heerlijke walnoot die ik dan heerlijk kan opeten. Maar ja, als mij kooi dan weer schoon is dan moet ik weer terug de kooi in en daar heb ik dan helemaal geen zin meer in, maar dan gaan ze mij lokken met een nootje en dat is heel vervelend want die kan ik niet weerstaan omdat ik dat erg lekker vind. Dus dat is soms wel erg vervelend.

Verder kan je mij binnen in de huiskamer vinden en daar sta ik samen met mijn vriendje Gijsje. Over Gijsje ga ik het niet hebben omdat hij zich binnen kort vast zelf wel even kan voorstellen. Denken jullie niet?

Maar goed, nu weten jullie genoeg van mij en als jullie me een keer willen zien moeten jullie maar gauw naar de boerderij komen.

Groetjes, Rocco

Hieronder alle ponypraatjesvan de afgelopen jaren:

Wij zijn Winnie en Loes, de Shetland-pony’s op de boerderij.

Ik (Loes) ben 9 jaartjes oud en woon nog niet zolang op de boerderij, ik ben namelijk
pas eind vorige jaar hier gekomen. Maar goed ik ben een bruin-witte pony en soms
erg eigenwijs. Mijn baasjes zijn daar soms niet zo blij mee, maar ik ben gewoon
mezelf. Ze moeten gewoon niet zo zeuren hoor, hihihihi.

Nou goed, ik zal mijn vriendin ook even voorstellen: ze heet Winnie en is al best oud,
ze is namelijk al 18 jaartjes. Maar ze is wel kei lief en ik kan haar altijd om raad
vragen, hihihi.

Ze woont al heel lang op de boerderij en alle kinderen vinden haar heel lief. Soms
speelt ze ook wel een grappig spelletje met haar baasjes, want als ze ons komen
halen om lekker te borstelen, loopt ze weg en denkt ze van "Haha ik laat jullie lekker
lopen", maar dan worden de baasjes boos en dan stopt ze ook wel, want als we
vervelend zijn krijgen we niks lekkers als we geborsteld zijn. Als we niets krijgen,
hebben we het ook wel bont gemaakt, hoor.

Nou goed, jullie kennen ons nu. De volgende keer weer een nieuwe ponypraat met
vast weer nieuws van de boerderij.

Groetjes en hoefjes van mij (Loes) en Winnie.
Doeiiii!

Hebben jullie trouwens de kleurplaat gezien? Klik maar hier, print 'm snel uit en
lever 'm in voor 18 augustus.

Ponypraat van 3 juli 2006

Hier kun je alles lezen wat er weer is gebeurd met Winnie en Loes.
Dus lees gauw verder wat ze deze week weer beleefd hebben.

Deze week hebben we een nieuw baasje erbij gekregen, ze heet Sissi en is heel lief
en aardig. Maar er is 1 ding niet zo leuk aan haar, we zullen is vertellen waarom.

Het begon allemaal woensdag 28 juni. We stonden heerlijk in de wei te grazen en
toen kwam Sissi met een stagiaire.Ze wilden ons komen poetsen. Geen probleem
dachten wij, dus liepen we naar hun toen onze halster werd omgedaan en we
werden heerlijk verwend.

Onze hoefjes werden gedaan, onze manen werden helemaal gekamd, we kregen
echt een schoonheidsbehandeling. Maar toen kwam het: Sissi deed één van ons
aan het grote, rode touw en we moesten zomaar heel hard rondjes rennen!

Dat was echt niet leuk hoor, veel te vermoeiend. Maar we hebben het overleefd
gelukkig. Maar we waren wel heel erg moe, we snappen nog steeds niet waarom
ze dat deed. Ze zei dat het goed was voor onze conditie, maar die is toch goed?!

Maar goed, nu weten jullie waarom er dus één ding niet zo leuk is aan haar, maar
verder kunnen we het goed met haar vinden. En volgens ons, onze andere
baasjes ook wel.

Nou, tot de volgende ponypraat,
Knuffels en hoefjes van Winnie en Loes.

Ponypraat van 19 september 2006

Hier kun je alles lezen wat er weer is gebeurd met Winnie en Loes.
Dus lees gauw verder wat ze deze week weer beleefd hebben

Vorige week woensdag is de hoefsmid bij ons geweest. Dit was best spannend want ik (Loesje) kreeg hoefijzertjes. Dit had ik echt nog nooit gehad dus was best wel een beetje bang.

Maar goed, toen de hoefsmid er was zei hij tegen ons dat het allemaal wel goed kwam en dat ik me geen zorgen hoefde te maken want het zou geen zeer doen. Maar daar werd ik niet echt rustiger van want ik zag de oven en die zag er erg heet uit want daar kwamen mijn ijzers uit en die moesten wel op mijn hoeven komen.

Hij begon eerst met het in model maken van mijn hoefjes dat vond ik natuurlijk helemaal niet erg want zo’n behandeling wil iedereen wel, toch? Maar toen begon hij met die ijzertjes en dat was toch nog steeds erg spannend wat ik wist helemaal niet goed wat er ging gebeuren.

Eerst had hij de ijzertjes bij mij gepast om te kijken of hij wel de goede maat had
Hij zei dat ze eigenlijk nog iets te groot waren maar dat hij dat wel goed kon maken
En toen gingen ze die hele hete oven in. Toen haalde hij ze er één voor één uit en met een hamer maakte hij ze smaller zodat ze beter zouden passen en toen hij met dat hete ijzer aan kwam zetten werd ik wel een beetje bang.

Maar hij zei dat het geen zeer zou doen, dus dat probeerde ik maar te geloven en weet je wat: het deed echt geen zeer. Ik voelde echt helemaal niks toen ze er allemaal op zaten ging ik samen met Sissi de ijzertjes uitproberen. Ohhhh dat was echt leuk, het lijkt nu wel of ik op hakjes loop. Nou ben ik echt een meisje, hihihi.

Winnie is nu een beetje jaloers op me omdat zij niet van die mooie ijzers heeft als ik,
maar ja, ik heb ze nodig omdat ik de ponykar moet trekken en Winnie wil dat niet, dus krijgt zij ze ook niet. Lekker puh.

Nou dit was het weer voor deze keer, ik hoop dat jullie gauw komen kijken naar mijn mooie ijzertjes. Tot gauw allemaal

dikke kus en hoefjes van mij (Loesje) en Winnie

Ponypraat van 9 januari 2007

Het is weer een tijd geleden dat we van ons hebben laten horen maar we hebben weer het een en ander beleefd.

Zoals jullie weten zijn de feestdagen weer voorbij, maar jemig wat waren dat drukke dagen. Iedereen had het er over: we moeten nog dit, we moeten nog dat. Maar wat hebben wij daar mee te maken wij hoeven toch geen eten klaar te maken voor onze familie en we hoeven ook geen cadeautjes te kopen (we hebben toch geen geld hihi)

Een paar dagen later was het oud en nieuw. Oh, wat een hoop herrie maken al die mensen. Al die knallen waren echt niet leuk. Ook werden we die middag op stal gezet dus lekker door de wei rennen konden we ook al niet. We weten wel dat het voor onze eigen veiligheid was, maar we vonden het echt niet leuk. We hebben zelfs geprobeerd om het hek los te maken, maar we kwamen er al snel achter dat de bazen het hek dicht hadden gemaakt met de veiligheidspin, dus dat was flink balen. En wat we nog erger vonden was dat de rest van de dieren wel vrij los mochten lopen, dus het was echt oneerlijk. Maar ach we kunnen er niks aan doen, de bazen beslissen jammer genoeg.

Verder zijn we laatste tijd veel weg geweest, zodat we op conditie blijven. Alleen nou wilde een van mijn baasjes de dag voor oud en nieuw met mij (winnie) even weg, want ze had gewoon zin om te rijden, maar ik niet. Dus heb van alles geprobeerd om er onder uit te komen en na een half uur ging ze maar weer terug omdat ik niet vooruit te branden was (haha ik heb het voor elkaar gekregen, moet ik misschien vaker doen).

Nou, ik hoop dat jullie het weer leuk vonden om weer 'ns wat te horen van ons. We hopen jullie gauw te zien op de boerderij.

Hoefjes en hinnikjes van Loes en Winnie

Ponypraat van 7 mei 2007

Hier kun je alles lezen wat er weer is gebeurd met Winnie en Loes. Lees dus gauw verder over wat ze deze week weer beleefd hebben.

Ok, nou hebben we onze baasjes wel heel erg goed te pakken gehad! Oh, wat was dat leuk zeg en wat hadden we een lol. De baasjes vonden het trouwens achteraf ook wel leuk, hoor.

Het is ons eindelijk gelukt om uit te breken het was echt geweldig leuk. We zijn de hele wijk door geweest, langs iedereen die we kenden van de boerderij! Iedereen vond het erg leuk dat we langs kwamen, maar ze snapten er helemaal niks van.

Want, hoe konden wij nou daar zijn zonder onze baasjes, want dat hoort niet. Maar wij zeiden natuurlijk helemaal niks en gingen bij iedereen wat lekkers halen. Bij de één kregen we een wortel, bij de ander een broodje en ook hebben we appels gekregen. Oh, het was allemaal zo lekker en zo veel, dat ik, als ik er nu nog aan terugdenk, nog misselijk word.

Ook zijn we nog even bij ons vriendinnetje langs geweest. “Tara” is zo’n lieve pony. Misschien kennen jullie haar wel. Ze staat aan de dorpstraat. Dat is ook in Neerbosch-Oost. We vertelden haar dat we ontsnapt waren en dat we allerlei lekkers kregen van alle mensen die we tegen kwamen. Ze wilde eigenlijk ook wel mee met ons, maar ze kon niet weg want haar hek zat wel op slot.

Ze baalde echt enorm. Ze wilde zo graag mee. We hebben nog geprobeerd haar hek open te maken door er tegen aan te bokken, maar het ging gewoon echt niet. Op een gegeven moment zagen we onze baasjes aankomen, dus wij er gelijk weer vandoor.

We galoppeerde door de dorpstraat en gingen daarna het bosje van de baron in. Het was echt heerlijk om door het bos heen te rennen. Toen we eruit kwamen zijn we maar weer richting de boerderij gegaan, want we waren al erg lang weg en het was al bijna sluitingstijd en onze baasjes wilde toch wel naar huis om wat te eten.

Toen we eindelijk weer op de boerderij waren, kregen we echt enorme straf. We moesten namelijk de hele nacht in de stal blijven! Ze hadden allebei de poorten naar de wei op slot gedaan. "Hadden jullie maar niet weg moeten lopen", zei één van onze baasjes. Die leuke dag waren we dus zo weer vergeten, met een hele nacht in de stal staan. We waren trouwens misselijk, zoals we al eerder zeiden, maar daar hebben we niets van laten merken.

Dit was het weer voor deze keer,
tot gauw allemaal.

Dikke kus en hoefjes van ons.

Ponypraat van 16 oktober 2007

Hoi allemaal

We hebben dit keer besloten om wat meer over ons ras te vertellen. We hopen dat jullie het leuk vinden om te lezen.

Wat voor een ras zijn wij nou precies?
De Shetlandpony’s (wij dus) zijn afkomstig van de Shetlandeilanden, 200 km ten noorden van Scotland. Inmiddels zijn wij al meer dan 100 jaar in Nederland. Ons ras behoort tot één van de kleinste paardenrassen; de maximum stokmaat is 107 cm. Het is ook een van de oudste paardenrassen.

De fokkerij vindt plaats binnen de reglementen van het Nederlands Shetland Pony Stamboek dat is opgericht in 1937. Nederland heeft het grootste stamboek voor Shetland pony's ter wereld en binnen Nederland is het, na het K.W.P.N. het grootste Nederlandse stamboek.

Wij zijn zeer sober. We staan nog dicht bij de natuur en onderscheiden ons van andere paarden- en ponyrassen door onze zware winterbeharing. We kunnen zonder bezwaar het hele jaar buiten blijven, als we maar een droog en beschut plekje hebben.

Wij zijn ook bijzonder veelzijdig. Oorspronkelijk zijn we de vervanger van de trekhond. In verhouding tot ons lichaamsgewicht kunnen we geweldige prestaties leveren en zijn we, verhoudingsgewijs, het sterkste paardenras ter wereld. Nu het economische gebruik op de achtergrond is gekomen, blijken we goede recreatiepony's te zijn. Kinderen rijden ons; zowel dressuur als springen. Het aangespannen rijden neemt sterk toe.

Als pony voor kinderen worden wij (de Shetlander) zeer gewaardeerd. we zijn uitstekende speelkameraadjes en door onze geringe grootte wekken we het vertrouwen van jonge kinderen eerder dan grotere pony's. Kinderen leren niet alleen rijden, maar ook hoe ze ons moeten verzorgen.

De Shetlander (en wij dus ook!) heeft een goed karakter. Bij de bruikbaarheidproeven wordt hierop sterk gelet. Wij zijn ook bijzonder intelligent en weten snel wat er van ons verlangd wordt. Zo zijn wij ook een zeer geschikte pony voor vrijheidsdressuur.

Zo nu weten jullie al heel wat meer over ons. Wat voor een ras we zijn en hoe lief we wel niet kunnen zijn.

Tot de volgende ponypraat,
Hoefjes van Winnie en Loesje.

Ponypraat januari 2008

Hier kun je alles lezen wat er weer is gebeurd met Winnie en Loes.
Lees gauw verder wat ze deze week weer beleefd hebben.

Hallo allemaal

Als eerste natuurlijk een heel goed en gelukkig nieuwjaar allemaal. En oh, oh, oh, wat hebben wij een leuk jaar achter de rug, zeg.
We hebben onze baasjes te pakken gehad, toen we waren uitgebroken (zie ponypraat mei 2007). Wat hebben we toen een lol gehad. En we hebben toen van iedereen iets lekkers gekregen, maar de pret was niet voor lang, want voor we het wisten hadden ze ons al weer te pakken en moesten we terug naar de boerderij. We werden gelijk op stal gezet, want in de wei mochten we niet meer en wat nog erger was, we moesten op dieet omdat we te veel lekkers gehad hadden. Bleh! Maar we hebben er wel van geleerd, uitbreken doen we nooit meer.

Ook hebben we er een vriendinnetje bijgekregen. Ze heet Shakira en is een Falabella. Dat is een minipaardje. Ze is best lief maar ze is nog erg jong, dus ze wil vaak spelen en als wij daar dan geen zin in hebben dan gaat ze vervelend doen. Dat doet ze niet alleen tegen ons, maar dat doet ze ook tegen de geiten. Wat ook flauw is, is dat zij binnen mag staan s’nachts in de warme stal. Wij moeten buiten blijven met de kou, dat is echt niet leuk, hoor, maar het zal wel zijn omdat ze nog jong is, ongeveer anderhalf jaar oud, dus ze is eigenlijk nog een beetje een veulentje.

Dit jaar gaan we natuurlijk ook een heleboel andere dingen beleven. Als het net zo’n leuk jaar wordt als 2007, dan zijn wij helemaal tevreden.

Nou, we hopen jullie gauw weer te zien op de boerderij en vraag dan gerust of jullie op onze ruggentjes mogen zitten, want wij vinden dat helemaal niet erg. Wij vinden dat zelfs heel erg leuk en als jullie dan nog wat meer tijd over hebben mogen jullie ons vast ook wel een lekkere poetsbeurt geven. We wachten met smart op jullie, haha.

Een dikke kus en hoefjes van ons.